ساعت بار دیگر مطابق عادت با انطباق عقربه ثانیه شمار و دقیقه شمار بر آخرین ایستگاه ساعت گذشته  و مبدا ساعت پیش رو ضربات خود را نواخت . چشمها به آرامی گشوده شد.همه اعضا هنوز در خواب بسر میبردند و گویا از جنگی  که شب گذشته درگرفته بود هنوز کرخت و ناتوان بودند .به یاری دستها تن خسته از بسترجدا شد و آینه با گشاده رویی همیشگی صبح بخیر خود را اعلام کرد و چشمان لحظه ای خیره به او نگریستند و سپس بدون اعتنا از او روی گرداندند.ساعتی بعد درب خانه خروج را خوش آمد گفت ولی جوابی نشنید و درختان به ردیف در دو سمت کوچه به نشانه احترام دست به سینه ایستادند و ناظر آشفتگی هایی بودند که خود را فریاد میزدند . پاها بالاجبار تن آشفته را تا میانه های کوچه با خود کشیدند و سپس لحظه ای مکث...خورشید با خجالت از پشت کوههای مشرق زمین سرک کشید و پیشانی سرخش نمایان شد و چون شهر را در خواب دید سرش را بالاتر آورد و دل خسته همچنان در میانه کوچه به زمین خیره شده بود .رشته های افکار باز به هم میپیچیدند که ناگاه...دل خسته انگار که چیزی از ذهنش گذشته باشد سرش را به سرعت بالا آورد و ابتدای کوچه را نگریست و به همان سرعت انتها را.واین همان جوابی بود که انتظارش را میکشید."برخی پایانها را باید تنها با پیمودن مسیر و اتمام آن  آموخت همچون پیمودن همین کوچه و این انتظاری بیجا بود که نخواهی شروعی وجود داشته باشد که تو هرگز به پایان نرسی و از پایان بگریزی".چشمها بار دیگر به لرزش افتاد و یک قطره اشک بر روی چهره ای که حالا واقعا لبخند رضایتی بر لب داشت ،فرو افتاد و مسیرش را انتخاب کرد. پاها بار دیگر به حرکت درآمد اما اینبار نه بالاجبار و برای حمل تنی خسته.بلکه با اختیار و به امید آنچه می توانست شروعی خوب برای پایانی بهتر باشد آنهم با ابزاری که اینک میتوان به آن گفت تجربه هر چند دردناک و همراه با آشفتگی .

پ.ن۱:همیشه فکر میکردم عیار آدما به معرفتشونه حالا فهمیدم که معرفت تازه اولین پله از سنجش عیار آدماس و آخرین پله اش رو باید توی صداقتی که به خرج میدن جستجو کرد.

پ.ن۲:سپاسگزار لطف همه شما هستم.حالم خوبه . خدمت میگذره و به لطف ۶ ماه کسر خدمت روز اول سال جدید خونه هستم.فکر میکنم ؛به همه چیز و مخصوصا دورانی که قراره بعد از خدمت پیش روی من قرار بگیره.