شاید دلتنگ برای یک عزیز ، یک رفیق ، یک روز ، یک خاطره  و گاه گاهی برای خودمان .

آری این روزها چنان دلتنگ من شده ام که اگر خود کرده ها مجالم میدادند تمامی قید و بندها را پاره میکردم و از فرعی ترین جاده ی زندگی به دنج ترین زاویه ی دنیا میرفتم تا به رسم صوفیان  تنها با مکاشفه و شب بیداری این من که حتی نیم من هم نمی شود در جایی که نا کجا می نامندش به دور از هر دلبستگی خاکی و آدمی زاده با آن همه دک و پز و «-یسم» و «–یست» مان که گاه چون نان شب واجبند بیابم تا شاید ذهن مشوشم که همچون بسیاری از پدیده های بشری روز به روز به سمت بی نظمی میل میکند به نظمی نسبتا پایدار دست یابد .

 جایی که در این بلبشو نه خبری از یک لقمه نان خشک که در خون این و آن تلیتش کرده اند و نام حلال بر آن نهاده اند و بر زیلوهای ابریشم بافت با نوکر و کُلفت سِروَش میکنند باشد و نه اثری از یک مشت گاو چران بی منطق که بر دسته ی هفت تیر هایشان نشان دمکراتها حک شده به چشم بخورد .

 جایی که خبری از من با یک صورت بی سیرت و یا  یک سیرت بی صورت نباشد و من باشم و صورت و سیرتی که گویا دو نیمه ی یک سیبند .

آه که نفسهایم هم دیگر بوی نا گرفته بس که کلمات را خرج کردم برای شنیدن گوش هایی که گنگ بودند تا جایی که نَفس کلمات هم دیگر برایم معنایی ندارند واز این همه گفتن چه نصیبم شد جز چشمهایی که تنها نگاهم میکردند و چه ها نکردم تا شاید لااقل چشمها را پر کنم اما افسوس که ندانستم که این چشمان هم پر نخواهند شد از دیدن و سرانجام تنها من بود که پامال من شد .

آری این منم که دلتنگتر ازهمیشه از درون خود را میخوانم و این بی پرواترین نداییست که در همهمه ی تمام هستی سر داده ام باشد که ...!!!

پ . ن : آدمی در عالم خاکی نمیآید به دست / عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی. ‎ ( حافظ )